مسأله 315 - كسى كه بول يا غائط طورى پىدرپى از او خارج مىشود كه وضو گرفتن بعد از هر دفعه براى او سخت است يعنى به اصطلاح حَرَجى است اگر بتواند مقدارى از نماز را با وضو بخواند بايد براى هر نماز يك وضو بگيرد . مسأله 316 - كسى كه بول يا غائط پىدرپى از او خارج مىشود اگر نتواند هيچ مقدار از نماز را با وضو بخواند احتياط مستحب آن است كه براى هر نماز يك وضو بگيرد و مراعات اين احتياط خيلى خوب است . مسأله 317 - اگر مرضى دارد كه نمىتواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند بايد به وظيفهء كسانى كه نمىتوانند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كنند عمل نمايد . مسأله 318 - كسى كه بول و غائط پىدرپى از او خارج مىشود بايد براى هر نمازى وضو بگيرد و مشغول نماز شود ولى براى بجا آوردن سجده و تشهد فراموش شده و نماز احتياط كه بايد بعد از نماز انجام داد در صورتى كه حدث او دائمى نباشد كه مىشود وضوى ديگرى گرفت بايد براى آنها وضوى جداگانه بگيرد ولى در صورتى كه حدث او دائمى باشد اگر فوراً بعد از نماز بجا آورد وضوى ديگرى لازم نيست . مسأله 319 - كسى كه بول او قطره قطره مىريزد بايد براى نماز بوسيله كيسه‌اى كه در آن پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مىكند خود را حفظ نمايد و بنابر احتياط واجب پيش از هر نماز مخرج بول را آب بكشد و احتياط مستحب آن است كه پيش از هر نماز كيسه را كه نجس شده نيز آب بكشد و نيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند چنانچه ممكن است و مشقت ندارد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد ، و احتياط واجب آن است كه اگر مشقت ندارد براى هر نماز مخرج غائط را آب بكشد . مسأله 320 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه براى او ضرر يا مشقت نداشته باشد و اگر جلوگيرى كردن خرج هم داشته باشد بايد خرج كند بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود واجب است كه خود را معالجه نمايد .