ساقط مىشود ، بلى اگر متمكّن از ادامه سفر از مال خود باشد واجب است ادامه بدهد و حج را بجا آورد و اين حج مجزى از حَجّةالإسلام خواهد بود ، البته در صورتى كه رجوع او هم رجوع به كفايت باشد يعنى بايد طورى باشد كه وقتى بر مىگردد در اداره زندگى خود و عائله اش درمانده نباشد ولى اگر بداند كه در خواهد ماند سفر حج بر او واجب نخواهد بود . و مخفى نماند كه اين در صورتى است كه با مال خود به تنهايى بتواند ادامه دهد سفر حج را . ولى اگر بواسطه باقيمانده مالى كه براى حج به او هبه شده و مال خودش مستطيع باشد كه حج را بجا آورد گذشت كه اگر شرط رجوع به كفايت را هم دارد حجّ او حَجّةالإسلام است ، و اگر اين شرط را ندارد بنابر احتياط واجب اين حج را به قصد ما فى الذمّه بجا آورد ، و بعداً هم اگر مستطيع شد حجّ ديگرى به قصد ما فى الذمّه نيز بجا آورد ، چون شرطيت رجوع به كفايت در اين فرض خالى از اشكال نيست . مسئله 51 : در وجوب حج بذلى لازم نيست كه بخشنده مال را نقد بدهد بلكه اگر او را وكيل كند كه از طرف او پولى قرض كرده و به حج برود كه بعد خودش قرض