چون آب مضاف ( در اصطلاح فقهاء ) همان آبى است كه از مواد آلى اشباع شده يا خود فشرده شده ، مواد آلى مىباشد . در اين صورت در آن آب جائى براى فعاليت حيوانات ذره بينى باقى نمىماند . چنانچه از خارج نجاستى به اين آب مضاف برسد بدون مزاحم مىباشد و ميكروب‌هاى آن ، محيط آماده پيدا و شروع به ازدياد و تكثير مىنمايند و مواد آلى هم رو به فساد مىگرايد و به اندك فرصتى ميدان آنها ، عفونت و فساد پيدا مىكند و كانون ميكروب مىگردد . از اين رو چنين آبى صلاحيت پاك كنندگى ندارد و خودش هم با برخورد به نجاست ، نجس مىشود . در طهارت شرعى ، تنها نظافت ظاهرى ملاك نيست ؛ بلكه بايد از عمق شيء نجس ، آثار سوء نجاست به كلى بر طرف گردد و آب مضاف داراى اين نيرو نيست . آب مصعد : آب مصعد آبى است كه از تبخير و تقطير پيدا شده باشد و اين بر دو قسم است . 1 . آب مصعد از تبخير آب مطلق گرفته شده و آن نزد فقهاء محكوم به آب مطلق است و فلسفه آن ظاهر است ، زيرا كه آب گاهى در صفر درجه حرارت جامد است و گاهى در حرارت معمولى مايع است تا اينكه به زيادتر از صد درجه ، به صورت بخار در مىآيد و تغيير صورت و تغيير فيزيكى پيدا مىكند . چنانچه آب در حال انجماد نمىتواند عمل پاك كنندگى انجام دهد . اما وقتى يخ آب شد همان عمل اوليه آب كه پاك كنندگى است ، دارا است همچنان بعد از تبخير هم اگر برگشت به صورت آب مطلق همان خاصيت ذاتى او محفوظ است . 2 . قسم دوم آن است كه از تبخير آب مضاف به عمل آمده ، كه ظاهر كلمات فقهاء آن است كه آن نيز محكوم به آب مضاف است و بر طبق قوانين علمى و بيوشيمى اگر اجزاء ريز زيادى در تبخير به همراه بخار