شستن بدن به ملاقات ادرار حيوانى كه گوشت او خورده نمىشود ، زيرا كه به دليل اجماع ثابت شده كه علت شستن لباس در مورد روايت ، نجاست لباس است و چون نجاست ادرار به دليل اجماع ثابت شد و در تعدى به بدن ، حكم همراه با دليل است و اين را تعبير به روشن شدن ملاك مىنمايند . « 1 » در قياس اولويت نيز همين اشكال جارى است ، مثلًا در قول حضرت حق « فَلَا تَقُل لَهُمَا أُفٍّ » « 2 » اگر دليل از خارج بر حرمت مطلق اذيت به والدين و وجوب خوبى و اكرام و احسان به آن‌ها به صرف آيه فوق نداشتيم : تعدى به غير « اف » از ساير موارد ايذاء و لو به مراتب زيادتر باشد ، نمىكرديم . مثال ديگر آن كه ، وجوب كفاره بر شوهر به واسطه نزديكى با همسر خودش در حال قاعدگى و حيض ، موجب سرايت حكم به غير زوج به واسطه زنا در حال حيض ، نمىشود و هم‌چنين از راه اولويت بگوييم : بر زانى در حال حيض به طريق اولى كفاره واجب است ، زيرا كه در فلسفه و حكمت اين كفاره احتمال دارد بگوييم : بر طرف كننده عذاب فاعل است يا براى نفس عمل در حال حيض مىباشد يا علت‌هاى ديگرى كه به غير پروردگار كسى نمىداند . برفرض كه اين كفاره عذاب فاعل باشد در آن صورت مىگوييم : اين عذاب براى نزديكى با همسر است نه با بيگانه . چنان‌چه اگر با بيگانه باشد ؛ عذاب بيشترى به غير اين كفاره در واقع براى او ثابت و تعيين شده است و كفاره ، رفع عقوبت بزرگ نمىكند ؛ بلكه عقوبت گناه بزرگ در صورتى كه مشمول عفو خداوند رحمن نشود ؛ فقط به آتش جهنم است .

--> ( 1 ) . قوانين مرحوم ميرزاى قمى ( رحمة الله عليه ) ، جلد دوم . ( 2 ) . فرزندان نسبت به پدر و مادر اف نگويند . يعنى ، كوچك ترين كلامى كه موجب آزار آن ها گردد به زبان نياورند . ( سوره اسرى ، آيه 23 )