داشته باشند ، بلكه اگر خبر ضعيفى هم كراهت و يا استحباب چيزى را بيان كند ، فقيه مىتواند بر اساس آن فتوا به استحباب يا كراهت دهد و يا حداقل امر به احتياط استحبابى نمايد . علاوه براين احاديثى در مورد مستحبات و امثال آن وارد شده است كه اعمال تسامح و تساهل در اسناد آنها جايز است ، بلكه همين امر توصيه مىشود . اين احاديث را به خاطر استفاده از لفظ « من بلغه شى من الثواب » و مثل آن ، من بلغ مىناميم . به نمونه هايى از اين روايات توجه كنيد : 1 - جابر بن عبداللَّه الانصارى ، قال : قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : مَنْ بَلَغَهُ مِنَ اللَّهِ فَضيلَةً فَأَخَذَبها و عَمِلَ بِما فيها ايماناً بِاللَّهِ وَ رَجاءَ ثوابِهِ اعطاهُ اللَّهُ تعالى وَ انْ لَمْ يَكُنْ كذلِكَ . كسى كه از خداوند فضيلتى را بشنود و آن را گرفته و طبق آن عمل كند در حالى كه ايمان به خداوند داشته و اميدوار به تفضل آن ثواب از او باشد ، خداوند به وى اعطاء خواهد كرد هر چند اصلًا چنين حديثى وجود نداشته باشد . 2 - عن صفوان عن ابى عبداللَّه عليه السلام : مَنْ بَلَغَهُ شَىءٌ مِنَ الثَّوابِ على شَىءٍ مِنَ الْخَيرِ فَعَمِلَ بِهِ كانَ لَهُ اجْرُ ذلك وَ ان كانَ رسُول‌ُاللَّه صلى الله عليه و آله لَمْ يَقُلْهُ . « 1 » صفوان نيز از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه : كسى كه چيزى از ثواب بر عمل نيكى بشنود و عمل را به خاطر همان انجام دهد ، همان بهره را مىبيند هر چند رسول خدا صلى الله عليه و آله آن را نفرموده باشد . 3 - عن هشام بن سالم عن ابى عبداللَّه عليه السلام : قال مَنْ سَمِعَ شيئاً من اثوابِ عَلى شَىءٍ فَضَنَعَهُ ، كانَ لَهُ وَ انْ لَمْ يَكُنْ على ما بَلَغَهُ . « 2 » هشام از امام صادق نقل مىكند كه فرمود : كسى كه چيزى از ثواب بر عملى را بشنود و آن عمل را انجام دهد ، همان ثواب را مىبيند هرچند آنچه كه شنيده درست نبوده باشد . آنچه از اين روايات فهميده مىشود اين است كه : روايتى كه در بيان عمل و ثواب آن ، از

--> ( 1 ) - ر . ك : وسايل الشيعه ، ج 1 ، ص 59 تا 61 . ( 2 ) - كافى ، ج 2 ، ص 87 .