على غضنفرى

31

حكومت اسلامى در نهج البلاغه (فارسى)

« ألا وَإنَّ اخْوَفَ الْفِتَنِ عِنْدى عَلَيْكُمْ فِتْنَةُ بَنىامَيَّةَ ، فَانَّها فِتْنَةٌ عَمْياءُ مُظْلِمَةٌ عَمَّتْ خُطّتُها وَخَصَّت بَلِيَّتُها . وَأَصَابَ الْبَلَاءُ مَنْ أَبْصَرَ فِيهَا ، وَأَخْطَأَ الْبَلَاءُ مَنْ عَمِيَ عَنْهَا . وَايْمُ اللَّهِ لَتَجِدُنَّ بَنِي أُمَيَّةَ لَكُمْ أَرْبَابَ سُوْءٍ بَعْدِي ، كَالنَّابِ الضَّرُوسِ : تَعْذِمُ بِفِيهَا ، وَتَخْبِطُ بِيَدِهَا ، وَتَزْبِنُ بِرِجْلِهَا ، وَتَمْنَعُ دَرَّهَا . لَا يَزَالُونَ بِكُمْ حَتَّى لَايَتْرُكُوا مِنْكُمْ إِلَّا نَافِعاً لَهُمْ ، أَوْ غَيْرَ ضَائِرٍ بِهِمْ . وَلَا يَزَالُ بَلَاؤُهُمْ عَنْكُمْ حَتَّى لَايَكُونَ انْتِصَارُ أَحَدِكُمْ مِنْهُمْ إِلَّا كَانْتِصَارِ الْعَبْدِ مِنْ رَبِّهِ ، وَالصَّاحِبِ مِنْ مُسْتَصْحِبِهِ . تَرِدُ عَلَيْكُمْ فِتْنَتُهُمْ شَوْهَاءَ مَخْشِيَّةً ، وَقِطَعاً جَاهِلِيَّةً ، لَيْسَ فِيهَا مَنَارُ هُدًى ، وَلَا عَلَمٌ يُرَى » . آگاه باشيد از نظر من ، ترسناك‌ترين فتنه‌ها برشما فتنهء بنىاميه است ، فتنه‌اى است كور و ظلمانى كه همه جا را در بر مىگيرد و بلاى آن عده‌اى خاص را دامنگير شود . آن‌كس در مقابل آن فتنه بايستد و به آن با ديده اعتبار بنگرد ، بلا و سختى به او مىرسد ، و آن‌كس كه خود را به نابينايى بزند و در آن كنكاش نكند ، مشكلى او را تهديد نمىكند . به خدا سوگند بنىاميه را بعد از من زمامداران بدى خواهيد يافت . آنها چون شتر بدخويى هستند كه صاحبش را گاز مىگيرد و با دستش برسر او مىكوبد و با پاى او را لگد مىزند و از دوشيدن شيرش او را دور مىكند . آنها همواره با شما از در سختى درآيند تا اينكه كسى از شما باقى نماند مگر با آن عده كه بر ايشان نافع باشند و يا حدّاقل به آنها ضررى نرسانند . بلاى آنها دائماً برشما مستولى بوده تا جايى كه پيروزى شما برآنها چون پيروزى بردگان بر مالك سخت باشد و يا مانند انتقام تابع و زيردست از بالادست مشكل باشد . فتنه‌هاى آنها با قيافه‌هاى زشت و ترسناك و به شكل مردم جاهليّت چون قتل و غارت ، پىدرپى برشما فرود آيند ، نه راهنمايى شما را راهنمايى كند و نه پرچم نجاتى ديده مىشود .