حق و فرودگاه دائمى الطاف الهى باشد - پيوسته در حفظ و حراست مىگيرند و كوششى بىدريغ در اين كه اغيارى در خانه يار راه نيابد ، مبذول مىدارند . حال اگر صاحبدلى آگاه و انسانى گوش به فرمان و قلبى داراى صفا و جاذبه و انقياد گرديد و اين معلمان ناصح را پذيرا شد ، آنان كوشش خود را ادامه مىدهند و بر حسب تكامل آن دل ، اينان نيز تعاليم الهى خويش را در بعد كمى و كيفى افزايش مىدهند تا آن‌جا كه انسانى عظيم الشأن و در خور خلافت و جانشينى اللَّه تحويل جامعه بشرى داده شود . و اگر انسانى ضعيف و آسيب‌پذير و دستخوش هوى و اسير هوس گرديد و وسوسهء شياطين داخلى و خارجى در وى اثر گذاشت و او را به هر سو كشانيد و بالاخره مسير او را از هدف خلقت و راه مستقيم تكامل و انسانيت منحرف ساخت و در لجنزار معاصى افتاد ، به تدريج الهامات فرشتگان بىاثر و از آن دل بريده مىشود و آن چنان دور از معنويت مىگردد كه ممكن است مرتكب ده‌ها گناه بزرگ گردد و در روحش حركت و درك و تأثر و انفعال و احساس شرمندگى پيدا نكند ؛ چه آن كه معلمان دلسوز خود را از محيط خانه بيرون رانده و خانه قلب را به اغيار سپرده است . از امام صادق عليه السلام در تفسير آيهء شريفه « وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ » ، « 1 » آمده است كه آن حضرت فرمود : مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِى جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ فَذَلِكَ قَوْلُهُ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْه ؛ « 2 » هيچ مؤمنى نيست ، جز اين كه براى دلش دو گوش است در درون او : يك گوش كه وسواس خنّاس در آن مىدمد ، و گوشى كه در آن فرشته مىدمد ، و خدا به وسيله مؤمن كمك مىدهد و اين است قول خدا : « و كمك كند آنان را به روحى از طرف خود » . قلب انسان و روان وى را گوشى است درونى كه پيوسته پيك الهى هدايت‌هاى مختلف را در ابعاد گوناگون زندگى مادى و معنوى در آن مىدمد و اين چنين خداوند

--> ( 1 ) . سورهء مجادله ، آيهء 22 . ( 2 ) الكافى ، ج 2 ، ص 267 .