فاسأل بدراً و اسأل أحداً * وسل الأحزاب وسل خيبر مَن دبّر فيها الأمر و من * أردى الأبطال و من دمّر من هدّ حصون الشرك و من * شاد الاسلام و من عمّر « 1 » من قدّمه طه و على * أهل الايمان له أمر قاسوك أبا حسن بسوا * ك وهل بالطود يقاس الذر ؟ أنّى ساووك به من ناوو * ك و هل ساووا نعلى قنبر ؟ من غيرك يدعى للحر * ب و للمحراب و للمنبر ؟ أفعال الخير إذا انتشرت * فى الناس فأنت لها مصدر و إذا ذكر المعروف فما * لسواك به شيء يذكر أحييت الدين بأبيض قد * أو دعت به الموت الأحمر قطباً للحرب يدير الضر * ب و يجلو الكرب بيوم الكرّ « 2 » فاصدع بالأمر فناصر * ك البتار و شانئك الأبتر لو لم تؤمر بالصبر و كظم الغيظ * و ليتك لم تؤمر ما آل الأمر إلى التحكيم و * زائل موقفه الاشتر

--> ( 1 ) . يا كند منع من ز مائده‌اى كه بود بهر قانع و معتر ؟ اى كه منكر شوى به آياتى كه بُده بوالحسن عليه السلام بر آن مظهر ! گر ندانى تو وقعهء ايام كه شوى منكر ابى شُبّر ؟ ! كن سؤال از قتال بدر و احد جنگ احزاب و غزوهء خيبر كه به خاك هلاك افكندى همه نام آوران صاحب فَرّ ؟ كه گشودى حصون شرك و به پا داشت اسلام را همى پيكر ؟ ( 2 ) . داشت كه را مقدّم و گفت : اوست بر جمله مؤمنين رهبر ؟ غير تو با تو همطراز كنند ! چه قياس است كوه را با ذر ؟ ! دشمنانت كجا مساوى تو ؟ ! كه نباشند كفشك قنبر كه به غير از تو مرد جنگ بُوَد ؟ گه به محراب و گاه بر منبر ؟ هر چه خير است در ميان كسان تو بر آن خير بوده‌اى مصدر چون كه ياد آورند از خيرات بهرهء تو ز ديگران برتر كرده احياى دين حق با تيغ كه از آن مىچكد دم احمر ضربه‌اش قاطع است اندر جنگ غم ز دل بر كند بيوم الكر