آيد وصى و خليفهء من و امام بعد از من است . . . . پس چون فجر طالع شد از آسمان كوكبى فرود آمد و در خانهء حضرت على بن ابى طالب عليه السلام ساقط شد . . . . منافقان جسارت نمودند و گفتند : حضرت محمد صلى الله عليه و آله در محبت پسر عموى خود گمراه شده و در شأن او نمىگويد مگر به هواى نفس ! پس آيهء شريفه نازل شد « 1 » : وَ النَّجْمِ إِذَا هَوَى . [ صحّت تلقّى و اداى وحى ] ( آيهء 2 - 4 ) ( مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَ مَا غَوَى * وَ مَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌ يُوحَى ) اعراب و لغت : ما ضلّ . . . جواب قسم ، و غوى فعل ماضى به معنى راه هلاكت را پيش گرفته است . تفسير : يار و دوست شما محمد صلى الله عليه و آله نه از راه سعادت از حيث عمل گمراه شده و نه از حيث عقايد حقّه منحرف گشته است . و او در ابلاغ قرآن و پيام‌هاى الهى هرگز از هواى نفس سخن نمىگويد . آنچه مىگويد جز وحى كه از مبدأ اعلى به او القا مىشود نيست . تنبيه : معلومات بشر دو قسم است : يك سلسله اكتسابى ، و ديگر موهوبى و لدنّى . علم اكتسابى بشر ، از روى مقدّمات بديهى و مطالبى است كه به توسط آن مقدّمات به دست مىآورد ؛ لكن علم لدنى مربوط به مقدمات خارجيه نيست ؛ بلكه از مبدأ فيّاض مطلق افاضه مىشود و وحى يكى از مصاديق روشن آن است .

--> ( 1 ) . به غاية المرام ، باب 141 ، ص 409 چاپ سنگى رجوع شود .