( آيه 2 ) ( هُدًى وَ بُشْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ ) تفسير : اين قرآن راه نماينده است به راه راست و مژده‌دهنده است به سعادت كبرى كه بهشت اعلى باشد براى ايمان‌آرندگان . ( آيه 3 ) ( الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَ هُم بِالْأَخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ) تفسير : بعد از آن در وصف مؤمنان فرمايد : آنان كه نماز را با شرايط و اركان و مداومت بر اقامهء آن بر پا مىدارند ، و زكات اموال خود را مىدهند ، و به آخرت ، يقين دارند ؛ يعنى به يقين مىدانند كه بعث و نشور و بهشت و جهنّم و حساب و ميزان خواهد بود . تنبيه : خداى تعالى در اين آيهء شريفه آگاه فرمايد به اين كه قرآن شريف هدايت و بشارت است براى مؤمنان ، سپس مؤمنان را به اوصاف سه‌گانه وصف فرمايد : اقامهء نماز ، اتيان زكات ، و يقين به روز جزا ، و البته يقين چون از صفات قلبيه مىباشد آثار آن در اعضا و جوارح هويدا شود و سعادت ابديه را شخص دريابد ، چنان كه حضرت صادق عليه السلام فرمود : يقين ، بنده را به هر مرتبهء بلند و مقام ارجمند مىرساند . « 1 » ( آيه 4 ) ( إِنَّ الَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ بِالْأَخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْملَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ )

--> ( 1 ) . مصباح الشريعة ، باب 87 ، ص 486 .