[ شاعران بد و نيك ] تفسير : شأن نزول : شعراى عرب مىگفتند : ما هم مثل محمد شعر مىگوييم ! و اراذل دور آنها جمع شده هر شعرى كه در باب هجو حضرت رسول صلى الله عليه و آله و مذمّت اسلام از آنها مىشنيدند ، ياد گرفته مىخواندند ؛ پس خداوند دربارهء آنها اين آيه را نازل فرمود : پيامبر ، شاعر نيست ؛ زيرا شاعران را گمراهان پيروى مىكنند و پيامبر چنين نيست . از حضرت صادق عليه السلام مروى است كه : مراد ، شاعران كافر مانند ابو سفيان و غير او هستند كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله را هجو مىكردند . . . « 1 » ( آيهء 225 ) ( أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلّ وَادٍ يَهِيمُونَ ) تفسير : آيا نمىبينى كه آنها در هر وادى از افكار خيالى سرگردان‌اند و راه به مقصد نبرند ؛ زيرا بيشتر مقدمات آنها خيالات و موهومات است كه هيچ حقيقتى ندارد و راه به جايى نمىبرند ، و اغلب كلمات آنها مدح نامستحق و هجو نالايق و افراط در مدح و ذم و امثال آن از امورى است كه موجب گمراهى است . ( آيهء 226 ) ( وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَايَفْعَلُونَ ) تفسير : و همانا ايشان مىگويند آنچه را كه نمىكنند ، و مردمان را بر چيزهايى كه خود به جا نمىآورند ترغيب مىكنند و از كارهايى كه خود مرتكب آن مىشوند نهى مىكنند . تنبيه : در بارهء اين « شعرا » مفسّران را اقوالى است : 1 . فرمايش حضرت صادق عليه السلام كه سابقاً ذكر شد .

--> ( 1 ) . تفسير منهج الصادقين ، ج 6 ، ص 490 .