[ تهديد و چند فرمان خدا به پيامبر ( ص ) ] تفسير : به يقين شياطين از شنيدن كلام ملائكه و وحى دور كرده‌شدگان‌اند ، يا كنار گرديدگان‌اند ؛ زيرا شنيدن كلام ملائكه مشروط به قابليت قبول فيوضات الهيه است و نفوس شياطين ، ظلمانى و شرير هستند ، پس چگونه قابل چنين مقامى شوند . و ديگر آن كه قرآن شريف مشتمل بر حقايق و دقايق و مغيبات ، و سبب ارشاد و هدايت بندگان است ، پس تلقى آن مگر از ملائكه و نفوس قدسيهء ملكوتيه ممكن نيست . ( آيهء 213 ) ( فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ ) تفسير : پس با خداى حقيقى خداى ديگر را مخوان و مپرست كه اگر بپرستى ، پس به سبب شرك از عذاب كرده‌شدگان خواهى بود . تنبيه : اين مطلب ثابت شده كه حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله از اين كه در خاطر مباركش پرستش و ستايش غير همراه با ذات سبحانى خطور نمايد ، منزّه و مبرّاست ؛ لكن به جهت تأكيد در اخلاص و تقوا و لطف بر ساير مكلّفان ، آن حضرت را به اين كلام مخاطب گردانيد ؛ چنان كه در آيهء ديگر فرمايد : لَلِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ ، پس اگرچه خطاب به آن حضرت است ؛ اما مراد ساير مكلّفان‌اند از باب ( إيّاكَ أعْنى واسمَعى يا جارَة ) . ( آيهء 214 ) ( وَ أَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ) تفسير : و خويشان نزديك‌تر خود را بترسان ؛ يعنى در ترسانيدن از مخالفت الهى و عذاب آخرت به اقرب فالاقرب ابتدا كن ، بعد ديگران را انذار كن ؛ زيرا اهتمام به هدايت نزديكان