« أيكه » جنگلى بود نزديك « مَدْيَن » و در آن اشجار و اثمار بسيار بود ، حق تعالى شعيب را به سوى اهل آن جا فرستاد و با آنها اجنبى بود ، و لذا حق تعالى نسبت اخوت ايشان به او نداد چنان كه به انبياى سابق نسبت داده بود و فرمود : ( آيهء 177 ) ( إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ) تفسير : زمانى كه شعيب به آنها گفت كه اى قوم ، آيا نمىترسيد از عذاب الهى كه به او شرك مىآوريد ؟ ! در نسب حضرت شعيب عليه السلام اختلاف است : بعضى او را از اولاد حضرت ابراهيم عليه السلام گفته‌اند و بعضى گفته‌اند : اولاد كسى بوده كه به حضرت ابراهيم ايمان آورده بود . علامهء مجلسى رحمه الله به سند معتبر روايت نموده از حضرت صادق عليه السلام كه حق تعالى از عرب مبعوث نفرمود مگر پنج پيغمبر : هود ، صالح ، اسماعيل ، شعيب عليهم السلام و حضرت محمد صلى الله عليه و آله . ( آيهء 178 ) ( إِنّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ) تفسير : حضرت شعيب قوم را دعوت نمود به خداپرستى و فرمود : همانا من براى شما فرستاده‌اى امين هستم ؛ يعنى جز اصلاح حال و خير و هدايت و سعادت شما نمىخواهم . ( آيهء 179 ) ( فَاتَّقُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ) تفسير : پس از عقوبت الهى بترسيد و از كفر و شرك و تكذيب بپرهيزيد ، و مرا در ترك مناهى و معاصى و پيروى اوامر و فرامين سبحانى اطاعت كنيد .