( آيهء 173 ) ( وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَآءَ مَطَرُ الْمُنذَرِينَ ) تفسير : و بارانيديم بر ايشان باران ؛ يعنى سنگ‌ها را به طريق باران بر سر ايشان بارانيديم ، يا پس از زير و رو كردن ديار ايشان ، آن شهر را سنگ‌باران كرديم . پس بد بارانى بود باران بيم‌داده‌شدگان كه ايمان نياوردند . ( آيهء 174 ) ( إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَةً وَ مَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ) تفسير : حقّاً كه در عذاب اين قوم نشانه‌اى از قدرت و غضب خداست و بيشتر ايشان ايمان آورندگان نبودند ؛ زيرا بجز دو دختر لوط يا دو دختر و داماد او به حضرت لوط عليه السلام نگرويده بودند . ( آيهء 175 ) ( وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) تفسير : و همانا پروردگار تو اوست غالب كه هيچ كس در انتقام كفّار ، او را عاجز نتواند كرد و مهربان است بر مؤمنان و قبل از تنبيه و ارشاد و اتمام حجّت عذاب نفرمايد . قصهء هفتم : حضرت شعيب عليه السلام [ داستان حضرت شعيب ( ع ) و قوم ايكه ] ( آيهء 176 ) ( كَذَّبَ أَصْحبُ لَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ) تفسير : مردم « أيكه » پيغمبران را تكذيب نمودند ؛ يعنى شعيب را يا انبياى سلف را به دروغ بودن نبوّتشان نسبت دادند .