خشم آورده و اذيّت كرده‌اند ؛ بلكه نفرين من در بارهء ايشان به جهت تو و دين تو مىباشد ؛ زيرا ايشان تكذيب وحى تو و انكار وحدانيت تو نموده‌اند ، پس عذاب بر آنها نازل فرما و مرا و هر كه را با من است از آن خلاصى عطا فرما . و اين دعاى حضرت نوح به رضاى الهى و بعد از اتمام حجّت برقوم خود بود ؛ زيرا فقط هشتاد نفر به او ايمان آوردند و بقيه در عناد و لجاج افزوده و در ايذا و اذيّت او كوشيدند به حدّى كه آن قدر حضرت را مىزدند كه نزديك كشتن بود ، منتها بركشتنش به سبب حفظ الهى ، قادر نبودند ، لذا مستوجب غضب و سخط الهى شدند . ( آيهء 119 ) ( فَأَنجَيْنهُ وَ مَن مَّعَه‌ُو فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ) تفسير : پس نجات داديم نوح را و هر كه با او بود در كشتى كه پر از آدميان و امتعه و مأكولات و انواع حيوانات بود . ( آيهء 120 ) ( ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ) تفسير : پس بعد از رهانيدن او و پيروان او ، پس‌ماندگان از كشتى - يعنى كفّارى را كه حضرت نوح بر ايشان مبعوث بود و ايمان نياوردند و سوار كشتى نوح نشدند - غرق ساختيم و هلاك نموديم . ( آيهء 121 ) ( إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَةً وَ مَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ) تفسير : حقّاً كه در صبر نوح و اذيّت قوم و عناد و انكار ايشان و غرق گشتن ايشان و نجات اهل ايمان در كشتى ، نشانه و آيتى است براى كسانى كه پند يابند و متَّعظ شوند و از وادى