ضلالت دورى كرده و از انبيا پيروى كنند و تابع حق شوند ، و بيشتر قوم نوح گرويدگان به خدا و پيغمبر او نبودند ؛ بلكه از قوم او فقط گروه كمى ايمان آوردند . ( آيهء 122 ) ( وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) تفسير : و به درستى كه پروردگار تو غالب است بر عقوبت كافران ، و مهربان است به مهلت دادن به ايشان تا حجّت بر آنها تمام گردد ؛ يعنى قبل از اتمام حجّت و اظهار بيّنه بر اثبات حق ، عذاب نفرمايد . تنبيه : آيهء شريفه ، آگاهى و عبرتى باشد براى عالميان كه در مدّت طولانى دعوت حضرت نوح و اتمام حجّت كردن او ، عدهء كمى ايمان آوردند و بقيه به كفر و ضلالت باقى ماندند ، لاجرم شومى كفر و عناد ، ايشان را فرا گرفته ، خود را به عذاب دنيا و آخرت گرفتار نمودند . اين داستان ، گوشزد امّت باشد كه مبادا از فرمان‌بردارى حق سرپيچى كنند و اگر هم به غفلت مخالفتى نموده ، زود توبه و انابه نمايند كه عاقبتِ مخالفت با خدا و رسول وخيم خواهد بود ؛ هر كه با حق درافتاد ، ور افتاد . قصهء چهارم : حضرت هود عليه السلام [ داستان حضرت هود ( ع ) و قوم عاد ] ( آيهء 123 ) ( كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ) تفسير : قوم عاد فرستادگان خدا را تكذيب كردند . بيان : گرچه قوم عاد فقط با پيغمبر خود مخالفت نمودند ؛ لكن چون تمام انبيا در دعوت به حق شريك‌اند ، لذا تكذيب يك پيغمبر ، مستلزم تكذيب تمام انبياست و به اين اعتبار فرمود قوم : عاد پيغمبران را تكذيب كردند .