مىگويند : « تَفَرَّقوا أيادى سبا » يعنى هر جا متفرق شدن و در به درى قومى بسيارى زياد باشد تشبيه به در به درى قوم سبا كرده و اين جمله را مىگويند . تتمّه : علامهء مجلسى رحمه الله روايت نموده از حضرت صادق عليه السلام كه فرمود : من انگشتان خود را بعد از طعام مىليسم به مرتبه‌اى كه مىترسم خادمم گمان كند اين از حرص من است ! و چنين نيست ؛ بلكه از براى احترام نعمت الهى است . به درستى كه گروهى بودند ، كه حق تعالى نعمت فراوان به ايشان كرامت فرمود و ايشان نهرى داشتند [ كه براى آنها منشأ فراوانى نعمت‌ها شده بود ] ؛ اما به جاى سپاس‌گزارى بى اعتنايى و بى احترامى به نعمت‌هاى الهى را بجايى رساندند كه به نان‌هاى نفيس كه از مغز گندم پخته بودند ، نجاست اطفال خود را پاك مىكردند تا آن كه كوهى از آن نان‌هاى نجس جمع شد . روزى مرد صالحى بر زنى كه طفل خود را با نان استنجا مىكرد گذشت ، فرمود : از خدا بترسيد و به نعمت الهى مغرور مشويد و كفران نكنيد . زن گفت : گويا مارا به گرسنگى مىترسانى ، تا اين نهر براى ما جارى است ما از گرسنگى نمىترسيم ! پس حق تعالى بر ايشان غضب فرمود و آن نهر را از ايشان قطع و باران آسمان و گياه زمين را بر آنها حبس نمود ، پس محتاج شدند و آنچه در خانه‌ها داشتند صرف كردند تمام شد ، سپس محتاج شدند به استفاده از آن نان‌هاى نجس ، و در ميان خود به ترازو آنها را قسمت نمودند . « 1 » ( آيهء 18 ) وَ جَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِى برَكْنَا فِيهَا قُرًى ظهِرَةً وَ قَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُواْ فِيهَا لَيَالِىَ وَ أَيَّامًا ءَامِنِينَ تفسير : اهل سبا نزد پيامبر خود آمدند و گفتند : پروردگار خود را شناختيم و دانستيم كه جميع نعمت‌ها از جانب اوست ، اگر بعد از اين به ما نعمتى عطا فرمايد ناسپاسى نكنيم و شكر او بجاى آوريم . خداوند بار ديگر درهاى نعمت بر ايشان گشاده ساخت چنانچه فرمايد : ميان شهر آنان و ميان شهرهايى كه آنها را به بسيارى آب‌ها و درختان و زراعات و

--> ( 1 ) . به بحار الانوار ، ج 14 ، ص 144 ، ح 2 رجوع شود و نيز محاسن البرقى ، ص 586 .