و احاديث در اين باره بسيار است ، بنابراين كسانى كه آل پيامبر را اذيّت نمودند داخل در آيهء شريفه هستند و لعنت الهى شامل حال آنها خواهد بود . تتمّه : اين مطلب روشن است كه نافرمانى با خدا و پيامبرش به اعتبارى اذيّت خدا و رسول به شمار مىآيد چنانچه در عرف ما وقتى پسر در مقام مخالفت با پدر برآيد ، به او گويد : چرا اين قدر مرا اذيّت مىكنى ؟ ! پس مخالفت نمودن با دستورات خدا و رسول به اين اعتبار اذيّت به شمار مىآيد ، و چون در آيات قرآنى عبرت به عموم لفظ است ، پس در هر عصر و زمانى كسانى كه به مخالفت احكام اسلامى و هتك حرمات الهى اقدام كنند ، چنانچه به همين حال باقى باشند و توبه نكنند مشمول آيهء شريفه خواهند بود . آيهء 58 وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُواْ فَقَدِ احْتَمَلُواْ بُهْتنًا وَ إِثْمًا مُّبِينًا تفسير : و كسانى كه مردان مؤمن و زنان مؤمنه را بى آن كه جرمى مرتكب شده باشند كه مستحقّ ايذاء شوند اذيّت كنند و برنجانند حقّاً متحمل بهتان و گناهى آشكار شده‌اند ؛ يعنى سزاوار عقوبت بهتان و مستحق عذاب آشكار هستند ؛ زيرا نسبت دادن جرم به آنها بهتان و گناهى آشكار است . بيان : اصل بُهت ، نسبت دروغى است كه طرف مقابل با شنيدن آن از شدّت عظمت آن مبهوت گردد . و گاهى آن را در فعل باطل استعمال كنند ، و از اين رو بعضى اين جا آن را به ظلم تفسير كرده‌اند ؛ يعنى اذيّت‌كنندگان مؤمنان ، متحمل ستم و گناه هويدا هستند . يا متحمل گناهى عظيم مانند گناه بهتان هستند . تنبيه : آيهء شريفه وعيد است نسبت به آنان كه مؤمنين و مؤمنات را اذيّت نمايند ( به هر نوع اذيتى از دست و زبان ) زيرا مؤمن محترم است ، و پاس احترام او لازم است . در روايت است : إيّاكم وَأذَى الْمُؤْمِنينَ ؛ فَإنَّ اللَّهَ يَغْضِبُ لَهُ : احتراز كنيد از ايذاء مؤمنان ؛ زيرا