( آيهء 20 ) يَحْسَبُونَ الْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُواْ وَ إِن يَأْتِ الْأَحْزَابُ يَوَدُّواْ لَوْ أَنَّهُم بَادُونَ فِى الْأَعْرَابِ يَسَلُونَ عَنْ أَم‌نبَآلِكُمْ وَ لَوْ كَانُواْ فِيكُم مَّا قتَلُواْ إِلَّا قَلِيلًا لغت : بادون جمع « باد » به معنى باديه‌نشين . و أعراب هم به معنى باديه‌نشين است . تفسير : و نيز در وصف نفاق و بيان ترس صاحبان آن مىفرمايد : منافقان ترسو گمان مىكنند هنوز احزاب از اطراف مدينه نرفته‌اند و از اين رو در ترس و لرز هستند و بدين جهت از خندق فرار نموده و داخل مدينه متحصن شده‌اند . هر چه به آنها گويند مشركان فرار نموده و برگشته‌اند ، قبول نمىكنند و از منازل خود بيرون نمىآيند . وَ إِن يَأْتِ الْأَحْزَابُ . . . : و اگر بار ديگر اين لشكرها بيايند دوست دارند و تمنّا كنند كه كاش در صحرا ميان باديه نشينان بودند و در جنگ شركت نكرده و از خبرهاى جنگ شما مىپرسيدند و منتظر مغلوب شدن شما بودند . وَ لَوْ كَانُواْ فِيكُم . . . : و اگر ميان شما هم بودند ( و در منزل‌هاى خود نمىماندند و به صحرا و ميان باديه‌نشين‌ها هم نمىرفتند ) جز اندكى جنگ نمىكردند و به فكر پيروزى مسلمين و اعلاء دين نبودند . ( آيهء 21 ) لَّقَدْ كَانَ لَكُمْ فِى رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لّمَن كَانَ يَرْجُواْ اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْأَخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا