مىشماريد به سوى مقام ربوبى بالا مىرود و براى بررسى و داورى در موقف حساب به او عرضه مىشود . ( آيهء 6 ) ذَ لِكَ علِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهدَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ تفسير : آن خداوند ، داناى پوشيده و پيدا و نهان و آشكار امور دنيا و آخرت است يا عالم است به آنچه بوده و خواهد بود ، پس تدبير او بر وفق حكمت است و مقتدر غالب و مهربان بر بندگان است . [ چگونگى آفرينش بشر ] ( آيهء 7 - 9 ) الَّذِى أَحْسَنَ كُلَّ شَىْءٍ خَلَقَه‌ُو وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنسنِ مِن طِينٍ * ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَه‌ُو مِن سُللَةٍ مّن مَّآءٍ مَّهِينٍ * ثُمَّ سَوَّلهُ وَ نَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِه‌ِى وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصرَ وَ الْأَفِدَةَ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ اعراب و لغت : خلقه صفت شىء است و سلالة به معنى چكيده است . و مهين به معنى حقير و قليل است . تفسير : آن خدايى كه هر چيزى را كه آفريده خوب آفريده است و اجزاى آن را متناسب با هم و مجموع را متناسب با هدف خلقت او قرار داده است ؛ يعنى هر چيز را بر وجهى نيكو كه سزاوار و لايق آن بود به مقتضاى حكمت و بر وفق مصلحت بيافريد و بياراست ، پس جميع مخلوقات حسن باشند ، اگرچه در صورت متفاوت‌اند .