امر به معروف و نهى از منكر يا از جميع شدايد و مكاره دنيا به تو مىرسد صبر كن إِنَّ ذَ لِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ : به درستى كه آنچه تو را به آن امر نمودم ، از واجبات امور و مهمات كارها است ؛ يعنى چيزى است كه خدا امر فرموده بر سبيل ايجاب و الزام كه از آن چاره‌اى نيست . يا از امورى است كه واجب است ثبات و دوام بر آن ، و به هيچ وجه ترك آن جايز نيست . ( آيهء 18 ) وَلَا تُصَعّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَ لَاتَمْشِ فِى الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ اعراب و لغت : تصعير به معناى برگرداندن . و مرحاً مصدر و به جاى حال و منصوب است . تفسير هفتمين موعظه : و روى خود را به نخوت از مردم برمگردان ؛ يعنى صورت خود را از مردم برمگردان همچنان كه فعل متكبران است . خلاصه آن كه : اقبال نما به وجه و روى خود به مردم به جهت تواضع ، و از ايشان به سبب تكبر روى برمتاب . طبرسى رحمه الله از حضرت صادق عليه السلام روايت نموده در معنى آيهء شريفه كه : با كسى كه با تو صحبت و تكلم مىكند از جهت استخفاف روى برمگردان . « 1 » هشتمين موعظه : و روى زمين با ناز و تكبر - مانند جاهلان و دنياپرستان - راه مرو ، به درستى كه خدا هيچ متكبر خودپسند و فخركننده و نازنماينده را دوست نمىدارد . جملهء إِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ علت نهى است ؛ يعنى لازمهء دوستى را كه لطف و مرحمت خاصهء اوست ، دربارهء آنها منظور نفرمايد . تنبيه : آيهء شريفه نهى است از تكبر و فخر ، كه دو صفت رذيله‌اى است كه موجب پستى مقام انسان است :

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ص 319 .