اعراب : « السوأى » اسم كان ، و « عاقبة » منصوب و خبر كان مىباشد و بنابراين « أن كذّبوا . . . » بدل از « السوأى » خواهد بود . احتمال ديگر اين كه « عاقبت » مرفوع قرائت شود و اسم كان باشد و « السوأى » منصوب و مفعول « أساؤوا » باشد و « أن كذّبوا . . . » خبر كان باشد . [ تكذيب و تمسخر ، سرانجام گناهكارى ] تفسير : سپس عاقبت آنان كه اعمال بد و گناه انجام دادند و بر انجام آنها اصرار ورزيدند اين شد كه آيات و نشانه‌هاى خدا و معجزات پيامبران را تكذيب كردند و آنها را مسخره مىكردند . خداوند متعال در اين آيهء شريفه انسان‌ها را از عواقب گناه و اصرار بر آن و توبه نكردن ، آگاه مىسازد كه ممكن است گناه ، انسان را به كفر بكشاند . ( آيهء 11 ) اللَّهُ يَبْدَؤُاْ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُه‌ُو ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ تفسير : خداوند ، آفريدگان را در آغاز مىآفريند ، سپس آنها را پس از ميراندن ، در روز قيامت باز مىگرداند . ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ : پس به سوى او و بهشت يا دوزخ او بازگردانيده شويد . ( آيهء 12 ) وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ لغت : إبلاس به معنى يأس و نوميد شدن و يا حيرت و متحير بودن است .