از كفر و شرك و فسق و فجور و انواع معاصى آرايش داد ، پس ايشان را از راه راست كه انبيا ايشان را به آن مىخواندند و حق بودن آن را بيان مىكردند بازداشت ، در حالى كه پيش‌تر اهل بصيرت به توحيد و دين بودند . يا به گمان خود زيرك و باريك‌بين بودند و به عقل قاصر خود گفتار حقهء پيغمبران را نامعقول پنداشتند و مخالفت نمودند تا دمار از روزگار آنان درآمد . تبصره : آيهء شريفه آگاهى و بينايى براى امّت پيغمبر در برحذر داشتن آنهاست از مخالفت خدا و پيغمبر و شريعت ، و اين كه هشيار باشند از آن كه مبادا شيطان اعمال سيّئه و افعال قبيحه را در نظر آنها جلوه و آرايش دهد و فريب او را خورده ، از خسران و عاقبت آن غافل گردند كه ناگهان در حين انجام معاصى و مناهى ، سخط و غضب الهى آنها را مانند قوم عاد و ثمود ، فرا گيرد . ( آيهء 39 ) وَ قرُونَ وَ فِرْعَوْنَ وَ همنَ وَ لَقَدْ جَآءَهُم مُّوسَى بِالْبَيّنتِ فَاسْتَكْبَرُواْ فِى الْأَرْضِ وَ مَا كَانُواْ سبِقِينَ اعراب : قارون و فرعون و هامان ، عطف به « عاداً » در آيهء قبل است . تفسير : و قارون و فرعون و هامان را نيز هلاك كرديم ، و به يقين موسى حجّت‌هاى روشن و معجزه‌هاى واضح از قبيل عصا و يد بيضا و شكافتن دريا ، براى هدايت و ارشاد آنان به ايمان و طاعت آورد . پس آنها در زمين سركشى نمودند و طلب تكبر كردند و خود را بزرگ شمردند و از قبول حق و اطاعت خدا و پيغمبر سر باز زدند و هلاك شدند . ولى هرگز بر ارادهء ما پيشىگيرنده نبودند كه بتوانند از عذاب ما بگريزند ؛ بلكه با آن قوّت و شوكت و اقتدار و جلالت و ثروت و مُكْنت كه داشتند ، بعد از اتمام حجّت بر ايشان ،