عِقاب و عذاب الهى ، آنها را فرا گرفت و هلاك گردانيد و ايشان را براى تمام عالميان عبرت قرار داد . ( آيهء 40 ) فَكُلًّا أَخَذْنَا بِذَم‌نبِه‌ِى فَمِنْهُم مَّنْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا وَ مِنْهُم مَّنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَ مِنْهُم مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْأَرْضَ وَ مِنْهُم مَّنْ أَغْرَقْنَا وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَ لكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ تفسير : در اين جا بطور اجمال عذاب هر يك از امم عذاب شده را بيان فرمايد : پس هر يك از آنها را كه ذكر شد به سزاى گناهشان به قهر گرفتيم ، پس بعضى از ايشان كسانى بودند كه بر آنها باد سختى كه در آن سنگريزه بود فرستاديم . مانند قوم هود و لوط ، و بعضى از آنها كسانى بودند كه ايشان را صيحهء آسمانى فرا گرفت مانند قوم ثمود و اهل مدين ، و بعضى از آنها كسى بود كه او را در زمين فرو برديم مانند قارون ، و بعضى از آنها كسانى بودند كه آنها را در آب غرق ساختيم مانند قوم نوح و فرعون و فرعونيان . و هرگز خدا چنين نبود كه به آنها ستم كند ؛ يعنى بىجرم و بىتقصير آنها را عذاب نموده باشد ، و يا قبل از اتمام حجّت هلاك فرموده باشد ؛ زيرا اين ، مخالف عدل و حكمت الهى است . وَ لكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ : و لكن ايشان خودشان به سبب جهل و عناد و انكار ، بر خودشان ستم مىكردند و به كفر و معصيت و فسق و فجور ، خود را هدف عذاب ساختند . آيهء شريفه ، دالّ بر آن است كه نزول عذاب ، بر وجه ظلم و تعدى و جزاف نبوده ؛ بلكه بر وفق عدل بوده و آنها چون به سبب كفر و شرك و معاصى و عناد و انكار و طغيان ، به نفس خود ظلم نمودند و بال اعمالشان كه عذاب و عقاب باشد به سراغ آنها آمد .