( آيهء 78 ) قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُه‌ُو عَلَى عِلْمٍ عِندِى أَوَ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَكَ مِن قَبْلِه‌ِى مِنَ الْقُرُونِ مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَ أَكْثَرُ جَمْعًا وَ لَايُسَلُ عَن ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ تفسير : قارون پس از شنيدن اين مواعظ و نصايح ، عوض تنبّه و تدبّر و آگاهى و هشيارى ، غرور و غفلت و مستى به شهوت ، او را بر آن داشت كه در مقام عناد و انكار و لجاج و استكبار برآيد : گفت : جز اين نيست كه اين اموال از روى دانشى كه نزد من است - يعنى علم به تورات و كيميا و تجارت و كشاورزى - به من داده شده است . حق تعالى از روى تعجب و توبيخ مىفرمايد : آيا قارون ندانست - يعنى در تورات نخوانده بود و از مورخان نشنيده بود - كه خداوند پيش از قارون از اهل قرن‌هاى گذشته كسانى را كه از قارون از جهت قوت و توانايى سخت‌تر بودند و از او ثروت‌مندتر و پر جمعيت‌تر بودند هلاك كرد ؟ ! حاصل معنى آن كه چرا قارون مغرور مىگردد ، و حال آن كه مىداند ما كسانى را كه از او قوىتر و جاه و جلالشان زيادتر بود هلاك كرديم ؟ ! پس از روى تهديد مىفرمايد : وَ لَايُسَلُ عَن ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ : و هرگز گنهكاران در وقت نزول عذاب از گناهشان پرسيده نمىشوند ، و عذاب الهى ناگهان فرود مىآيد . يعنى چون خداوند بر تمام گناهان جميع مجرمان آگاه است به سؤال و استعلام از آنها احتياج ندارد . ( آيهء 79 ) فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِه‌ِى فِى زِينَتِه‌ِى قَالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا يلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ أُوتِىَ قرُونُ إِنَّه‌ُو لَذُو حَظّ عَظِيمٍ