( آيهء 64 ) وَ قِيلَ ادْعُواْ شُرَكَآءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُواْ لَهُمْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُواْ يَهْتَدُونَ تفسير : و روز قيامت به كافران گويند كه بخوانيد شريكان خود را ؛ يعنى بخوانيد آنان را كه در عبادت شريك ما مىساختيد از بت‌ها و غير آن تا عذاب را از شما دفع كنند . پس مىخوانند ايشان را پس جوابشان را نمىدهند ، و همگى متبوعان و تابعان عذاب را به عين اليقين ببينند . لَوْ أَنَّهُمْ كَانُواْ يَهْتَدُونَ : نزد بعضى از مفسّران « لو » در اين جا براى تمنى است ، يعنى چون عذاب را ببينند و به دفع آن راه نيابند ، تمنا كنند كه اى كاش راه يافته بوديم به قبول حق تا از عذاب ايمنّ مىشديم ، و لكن اين آرزو نتيجه‌اى براى آنها نخواهد داشت و حسرت و ندامت سودى ندهد ؛ علاج واقعه پيش از وقوع بايد كرد . ( آيهء 65 ) وَ يَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَآ أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ تفسير : يعنى : ياد كن روزى را كه خدا همهء اهل محشر را ندا فرمايد ، پس از روى توبيخ مىگويد كه پيغمبران را كه شما را به حق و خداپرستى دعوت نمودند ، چه جواب داديد ؟ تصديق نموديد ايشان را يا تكذيب ؟ ( آيهء 66 ) فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَم‌نبَآءُ يَوْمَلِذٍ فَهُمْ لَايَتَسَآءَلُونَ ( 66 )