[ رجحان نعمت‌هاى اخروى ] ( آيهء 60 ) وَ مَآ أُوتِيتُم مّن شَىْءٍ فَمَتعُ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ زِينَتُهَا وَ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ تفسير : چون منشأ استكبار و سرپيچى بندگان از قبول حق ، مغرور شدن به نعمت‌هاى فانيهء دنيا و توجّه به نعمت‌هاى فانيهء دنيّهء آن است ، از اين جهت از راه لطف و مرحمت ، خداى متعال ، آگاه فرمايد ايشان را به حقيقت نعمت دنيا و زخارف آن و مىفرمايد : وَ مَآ أُوتِيتُم مّن شَىْءٍ فَمَتعُ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ زِينَتُهَا وَ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ : و آنچه شما از دنيا و نعمت‌هاى آن و تجملات دنيوى داده شده‌ايد ، پس آن مايهء برخوردارى از زندگانى اين جهان ، و آرايش و زينت اين سَراست كه در مدت عمر ، بدان مباهات و افتخار مىكنيد و متمتّع و متزيّن مىشويد ، و حال آن كه دوام و ثباتى ندارد . وَ مَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَى : و آنچه نزد خداى تعالى است از ثواب آخروى و نعمت‌هاى جاودانى ، از كلّ نعمت‌هاى دنيا بهتر و پاينده‌تر و باقىتر باشد ، به جهت آن كه ابدى و دائمى است ، و زوال و فنا ندارد . أَفَلَا تَعْقِلُونَ : پس چرا تعقّل نمىكنيد و باقى را به فانى ، و مرغوب را به معيوب ، و خالص را به مشوب بدل مىنماييد ؟ ! تبصره : شخص عاقل بصير كه تعقّل و تفكّر نمايد مىيابد كه لذّات دنيا مشوب به آلام و اسقام و زحمت خواهد بود ؛ بلكه در واقع هر يك از آنها دفع ضررى باشد ؛ مثلًا خوردن غذا هر قدر لذيذ باشد بالاخره دفع گرسنگى است ، و نوشيدن شربت آلات ، دفع تشنگى است ، و همچنين هر يك در مرتبهء خود ضررى را دفع نمايد ، لكن نعمت‌هاى بهشتى به خلاف اين است ؛ زيرا مصون از كدورات و آلام ، و عين لذّت مىباشد . بنابراين عاقل منصف پس از تأمّل و تدبّر ، آخرت را بر دنيا ترجيح مىدهد .