[ حوادث قيامت ] ( آيهء 61 ) أَفَمَن وَعَدْنهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لقِيهِ كَمَن مَّتَّعْنهُ مَتعَ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ ( 61 ) تفسير : آيا كسى كه او را به پاداش طاعت‌هايش وعده داديم وعدهء نيكو ( بهشت در آخرت و نصرت در دنيا ) و حتماً به آن خواهد رسيد ، مانند كسى است كه او را از كالاى زندگانى دنيا كه محبتش آميخته به محنت ، و دولتش مؤدّى به نكبت ، و مالش و جاهش در شُرُف زوال ، و لذتش مشوب به كدورت است داديم ، ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ : سپس روز قيامت از حاضرشدگان براى عذاب يا حساب باشد ؟ ! اين جمله استفهام انكارى است ؛ يعنى شخصى كه به جهت جزاى اطاعتش به نصرت در دنيا و بهشت در آخرت مىرسد ، با ديگرى كه فقط بهره‌اى از متاع دنيا دارد و به سبب عدم ايمان و اطاعت ، فاقد ثواب اخروى است ، مساوى نباشند و عقل هيچ عاقلى به تساوى اين دو ، حكم ننمايد . ابن عباس گويد كه حق تعالى دنيا را خلق فرمود و اهل آن را نسبت به دنيا و متاع آن سه صنف گردانيد : مؤمن و منافق و كافر ؛ پس مؤمن متزوّد از آن است - يعنى براى آخرت خود زاد و توشه‌اى برمىدارد - و منافق متزيّن به آن است و كافر متمتّع از آن مىشود . « 1 » ( آيهء 62 ) وَ يَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَآءِىَ الَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ تفسير : و ياد كن روزى را كه بخواند خداى تعالى كافران را ، پس به ايشان بر سبيل تهكُّم فرمايد : كجايند شريكان من ( بت‌ها ، ستارگان ، اجنه و غيره ) آنان كه گمان مىبرديد كه

--> ( 1 ) . تفسير كشاف زمخشرى ج 3 ، ص 425 .