ءَآللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ آيا خدا بهتر است براى پرستش و ستايش يا آنچه مشركان با خداى تعالى شريك مىگيرند ؟ و از معلومات بديهيه است كه هيچ خيرى بر عبادتِ غير خدا مترتب نمىشود تا موازنه و مقايسه توان نمود ميان آن و ميان ذاتى كه مبدأ و مصدر جميع خيرات و خالق و مالك همه مىباشد . و در خبر است كه چون حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله اين آيه را تلاوت نمود ، فرمود : بَلِ اللَّهُ خَيْرٌ وَأبْقى وَأجَلُّ وَأكْرَمُ . [ نعمت‌هاى آسمانى و زمينى ] ( آيهء 60 ) أَمَّنْ خَلَقَ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضَ وَ أَنزَلَ لَكُم مّنَ السَّمَآءِ مَآءً فَأَم‌نبَتْنَا بِه‌ِى حَدَآلِقَ ذَاتَ بَهْجَةٍ مَّا كَانَ لَكُمْ أَن تُنم‌بِتُواْ شَجَرَهَآ أَءِلهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ لغت : ذات بهجة يعنى داراى حسن و زيبايى ، و أمّن مركّب از « أمْ » و « مَن » استفهاميه است . تفسير : آيا آنچه كفّار مىپرستند بهتر است يا كسى كه آسمان‌ها و زمين را آفريده ، و براى شما از آسمان آبى به صورت باران و برف و تگرگ فرود آورده است ؟ پس به وسيلهء آن ، باغ‌هاى زيبا و سرسبز و مسرّت‌انگيز رويانيديم كه روياندن درختان آن براى شما مقدور نبود . پس بر سبيل استفهام انكارى فرمايد : أَءِلهٌ مَّعَ اللَّهِ : آيا هست با خداى يكتا خداى ديگرى ؟ يعنى نيست خدايى قابل ستايش و پرستش مگر ذات اللَّه كه جامع تمام صفات كماليه و منزّه از كليهء نقايص و سزاوار پرستش است . بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ : بلكه مشركان گروهى هستند كه از خدا بر مىگردند و براى او همتايى قائل مىشوند .