( آيهء 22 ) فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقَالَ أَحَطتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِه‌ِى وَ جِئْتُكَ مِن سَبَإِم بِنَبَإٍ يَقِينٍ اعراب : يقين صفت « نبأ » است . تفسير : پس هدهد درنگى نه طولانى كرد و زود باز گشت . نزد بعضى از مفسّران ضمير ، راجع به سليمان است ؛ يعنى سليمان اندكى مكث نمود كه هدهد باز آمد . سليمان سبب غيبت را پرسيد : پس هدهد گفت : من بر چيزى آگاهى يافتم كه تو آگاهى نيافتى و براى تو از شهر سبا ( پايتخت يمن ) خبر مهم و يقينى آورده‌ام . تبصره : يكى از معتقدات اماميه آن است كه علم پيغمبر و امام بايد به مرتبه‌اى باشد كه هيچ چيز بر ايشان مخفى و پوشيده نباشد . ( اما بنا بر قولى ) آنچه لازم است اين كه عالِم باشد به هر چه كه متعلق به امور دين و احتياج دينى امّت باشد ؛ يعنى هيچ چيز از امور دين بر او مخفى نباشد . ( آيهء 23 ) إِنّى وَجَدتُّ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَ أُوتِيَتْ مِن كُلّ شَىْءٍ وَ لَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ لغت : تملكهم از مادّهء ملك و در اين جا به معنى سلطنت و پادشاهى است . و عرش به معناى تخت است .