فاعل است يعنى هادى . طُوى صحرا و مكانى مقدس است . اخترتك انشاء است نه اخبار . [ داستان موسى و فرعون ] تفسير : وَهَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى * إِذْ رَأى نَاراً فَقَالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّى آنَسْتُ نَاراً لَّعَلِّى آتِيكُم مِّنْهَا بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدىً مفسران گفته‌اند : چون موسى از پدر زن خويش شعيب پيامبر براى سفر به سوى مادرش در مصر اجازه يافت ، و با عائله و رمهء گوسفندان خود از مدين به سوى مصر به راه افتاد ، ميان راه در صحرايى به نام طُوى گرفتار سرماى شديد گرديد و از قضاى حق ، همسرش را درد زاييدن گرفت و نوزاد پسرى بزاد و شبانگاه گوسفندان او نيز متفرق گشت . اين‌جا بود كه موسى پس از اخبار به عائلهء خود ، به سوى آتشى كه از دور ديد روانه گشت . معناى آيه : اى پيامبر ، آيا قصه و سرگذشت موسى به تو رسيده است ؟ آن گاه كه در اثناى سفر در صحراى طُوى آتشى مشاهده كرد ، پس به عائلهء خود گفت : شما همين جا درنگ كنيد كه من آتشى ديدم ، مىروم تا براى شما شعله‌اى از آن بياورم يا راهنمايى براى نجاتمان پيدا كنم . فَلَمَّا أَتَاهَا نُودِيَ يَامُوسَى * إِنِّى أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً يعنى : پس چون موسى در آن وادى به نزديك آتش رسيد به ناگاه ندا در داده شد : اى موسى ، به يقين اين منم پروردگار تو ، پس نعلين خود را از پاى درآور ، زيرا تو در صحراى مقدسى به نام طُوى هستى . يعنى در محضر خداوند و مكان مقدس ، پوشيدن نعلين نشايد ، بلكه بايد انسان حافى و حاسر ، يعنى پابرهنه و سر برهنه باشد . ظاهر آن است كه موساى كليم به شنيدن صوت آسمانى يقين كرد كه مسموع او وحى است و از جانب خداوند ، چون صوت را از همهء جوانب خود به طور يكسان مىشنيد ، علاوه آن كه خداوند در چنين موارد ، القاى يقين در دل‌هاى مقربان خود مىكند . و محتمل است كه مراد از كندن نعلين بيرون كردن عُلقهء عائله و مال از دل است ، زيرا