[ لوط ، نوح ، داود ، سليمان ، ايوب ، يونس ، اسماعيل ، ادريس ، ذاالكفل ، زكريا ، يحيى و عيسى ( عليهم السلام ) ] وَلُوطاً آتَيْنَاهُ حُكْماً وَعِلْماً وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِى كَانَتْ تَعْمَلُ الْخَبَائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِينَ « 74 » وَأَدْخَلْنَاهُ فِى رَحْمَتِنَا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ « 75 » لغت و اعراب : و لوطاً منصوب به فعل مقدّرِ مفهوم از فعل بعد ، به‌تقدير « و اتينا لوطاً » . خبائث جمع خبيث ، هر شىء پليد و ناروا از نظر شرع و عقل و طبع . سوء : هر امر ناراحت‌كننده و حزن‌آور و هر امر بد و قبيح . تفسير : وَلُوطاً آتَيْنَاهُ حُكْماً وَعِلْماً وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِى كَانَتْ تَعْمَلُ الْخَبَائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِينَ اين آيه در بيان الطاف خاص الهى دربارهء لوط است علاوه بر آنچه در آيات گذشته با ابراهيم شريك بود نظير نجات از دشمن و جا دادن آنها در سرزمين مبارك و اعطاى صلاحيت و منصب نبوت و امامت و هدايت خلق و وحى امور عظام به آنها . معناى آيه : و لوط را حكم و علم داديم و او را از ميان مجتمعى كه پيوسته عمل‌هاى زشت و پليد انجام مىدادند نجات بخشيديم . مراد از « حكم » در اين‌جا حكمت عقلانى است مانند حكمت لقمان ، و يا قضاوت و داورى ميان مردم . و مراد از « علم » دانش احكام شريعت ابراهيمى و كتاب آسمانى او و علم به چيزهايى است كه انبياى الهى را در مقام تماس با امت و مردم زمان خود لازم است از مَغيبات و غيره . و مراد از مجتمع او اهالى چندين شهر و روستاست كه بزرگترين آنها سَدوم نام داشت . و مراد از خبائث ، گناهان كبيره است كه آنها مرتكب مىشدند كه پليدترين و معمول‌ترين آنها لواط بوده ، مانند عادت به خوردن مسكرات و پوشيدن