وَ قُولُواْ لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوفاً و به آنها گفتارى پسنديده بگوييد . يعنى سخنى كه ناراحتى آنها را از اين‌كه محروم از اموال يا ممنوع از تصرف‌اند زايل كند و رضايتشان را در آنچه به آنها داده مىشود جلب نمايد . وَابْتَلُوا الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافاً وَبِدَاراً أَن يَكْبَرُوا وَمَن كَانَ غَنِيّاً فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَن كَانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيباً « 6 » لغت و اعراب : ابتلاء : امتحان و آزمايش . رشد : هدايت يافتن و استقامت در راه راست . بِدار : مبادرت و پيشدستى . اذا بلغوا : « اذا » شرطيه و « بلغوا » فعل شرط ، فإن انستم نيز شرط است و جزاى آن فادفعوا ، و شرط و جزاى دوم جزاى شرط اول است . اسرافاً و بداراً هر دو حال است از فاعل لا تأكلوا به تقدير مسرفين و مبادرين ، يا مفعول له « لا تأكلوا » است به‌تقدير لتسرفوا فيها و لتبادروا كِبَرَهم . تفسير : وَ ابْتَلُواْ الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُواْ النِّكَاحَ خطاب به كسانى است كه اموال يتيمان در دست آنهاست خواه اولياى نسبى يتيم باشند مانند جدّ پدرى ، يا اوصياى پدر و جدّ او ، يا ولىّ امر مسلمين . معناى آيه : يتيمانى را كه اموال آن‌ها در دست شماست تا آن‌گاه كه به وقت ازدواج برسند ، يعنى بلوغ شرعى پيدا كنند يعنى دربارهء استعداد حفظ اموال و توان تصرف و ادارهء آن و در مقدمهء تحويل اموال به دستشان بيازماييد ، زيرا بلوغ ، نخستين مرحلهء رشد جسمى