عمر ان حضرت چهل سال بود و تولدش در ماه رجب سال 214 هجرى بوده است . به اين ترتيب با پدرش حدود هفت سال بسر برد و تنها با سمت امامت سى و سه سال و چند ماه زندگى كرد . گروهى نقل كرده‌اند و هر كدام از ان‌ها مىگويند : وى وارد منزل شد در حالى كه همه بنى هاشم از طالبيان و عباسيان آنجا گرد آمده بودند و جمعى از شيعيان نيز بودند كه براى آنها جريان امامت ابومحمّد روشن نبود و جز افراد موثق كه ابوالحسن نزد ايشان تصريح كرده بود ، باخبر بودند و چنين قضاوت مىكردند كه ايشان در مصيبت و سرگردانى بسر مىبرند ! آنها همچنان بودند كه از اندرونى خدمتكارى درآمد و خدمتكار ديگرى را صدا زد و گفت : رياش ! اين نامه را بگير و آن را به سراى اميرالمؤمنين [ ! ] ببر و به فلانى بده و بگو : اين نامهء حسن‌بن على عليهما السلام است ، مردم از آن جهت سركشيدند ببينند كيست ! سپس از بالاى رواق درى باز شد و خدمتكار سياهى درامد و پس از او ابومحمّد در حالى كه غمگين و سربرهنه و پيراهن چاك‌زده و كمربند سفيد بر ميان بسته ، و چهره‌اش چهرهء پدر ؛ بدون اندك تفاوتى بود ، در آن سرا ، فرزندان متوكّل بودند كه برخى از آنها ولى عهدى داشتند با ورود ايشان كسى نماند مگر اين كه از جا بلند شد و ابومحمّد موفق به طرف او جست و ابومحمّد عليه السلام نيز آهنگ او را كرد و با هم گردن به گردن شدند ، سپس گفت : مرحبا به عمو زاده‌ام ! و آن حضرت ما بين دو در رواق نشست و تمام مردم در مقابل آن حضرت و منزل همچون بازارى از گفتگو بود ؛ همين كه آن حضرت درآمد و نشست ، مردم سكوت كردند ما