يكى از دوازده امامى است كه شيعيان غلاة ، « 1 » به عصمت ايشان اعقتاد دارند . دربارهء وى نزد متوكّل سخن‌چينى كرده و گفته بودند كه در خانهء او اسلحه و نامه هايى جمع است و او را متهم كرده بودند كه قصد خلافت دارد ! ، از اين رو كسانى را فرستاد كه بر خانهء او هجوم بردند ولى ديدند او تنها داخل خانه دربسته‌اى است و لباس پشمينه‌اى بر تن . . . « 2 » ( در پايان حديث آورده است : ) او را عسكرى گفته‌اند به خاطر اين كه سخن‌چينى بسيارى در نزد متوكّل از آن حضرت كردند ، او را از مدينه كه زادگاهش بود احضار كرد و در سامرا كه به نام عسكر خوانده مىشد ، جا داد ؛ چون وقتى كه معتصم آنجا را ساخت سپاه خود را به آنجا منتقل كرد سپس ابوالحسن ياد شده به دليل بيست سال و چند ماه اقامتش در آنجا به آنجا منسوب شد ، و در همانجا از دنيا رفت و در سراى خودش دفن گرديد . رحمت خدا بر او باد ! « 3 » 17 - « 4 » علي بن حسين مسعودى مىگويد : ابوالحسن عليه السلام مريض شد همان مريضى كه در سال 254 در اثر آن از دنيا رفت پس پسرش ابومحمّد عليه السلام را خواست و آن نور و حكمت و ميراثهاى انبيا و سلاح را به وى تسليم كرد و وصيتهاى خود را به او كرد و درگذشت . در ان وقت

--> ( 1 ) - نويسنده به غلط اعتقاد به عصمت ائمه را به غلاة نسبت داده است در حالى كه شيعهء اماميه چنين عقيده‌اى را دارد و از غلاة نيست - . م . ( 2 ) - مرآة الجنان : 2 / 159 بقيه حديث با پنج بيت در بخش قبلى به شماره ( 29 ) گذشت - م . ( 3 ) - همان . ( 4 ) - شمارهء ( 16 ) از « شذرات الذهب » ابوالفلاح ابن عماد حنبلى : 2 / 128 با اندك تفاوت و بدون ذكر اشعار ، عين شمارهء قبلى بود ، از اين‌رو تكرار نكرديم - م .