خادم كه ابوجعفر محمّدبن على بن موسىبن جعفربن محمّدبن علي بن حسين‌بن علي بن ابى طالب عليهم السلام به پسرش على وصيت كرد نسبت به خودش و خواهرانش و كار موسى ( پسر ديگر امام عليه السلام ؛ ملقب به مبرقع ) را هم وقتى كه بالغ شد به او سپرد و عبداللَّه‌بن مساور ( ن خ / مشاور ) را بر مزرعه‌ها و اموال و مخارج و مملوك و ديگر چيزها گمارد تا وقتى كه علي بن محمّد به حد بلوغ برسد ، عبداللَّه بن مساور ، آن روز همه را به او بسپارد تا به كار خود و خواهران خويش ، قيام كند و او نيز كارموسى را به خودش واگذار كند تا به ادارهء كار خود بپردازد . و پس از آن دو ( امام نهم و عبداللَّه‌بن مساور ) طبق شرطى كه پدر ايشان دربارهء صدقات و اوقافى كه دارد ، مقرر داشته است . آن روز ، يكشنبه سوم ذيحجه سال 220 هجرى بود ، احمدبن ابى خالد گواهى خود را به خط خويش نوشت و حسن‌بن محمّدبن عبداللَّه‌بن حسن‌بن علي بن حسين‌بن علي بن ابى طالب ، يعنى جوَّنى نيز بمانند همين گواهى احمدبن ابى خالد ، در صدر اين نوشته را آورد و به دست خود گواهى را نوشت و نيز نصر خادم گواهى داد و به دست خود گواهيش را نوشت . « 1 » شيخ ابوعبداللَّه مفيد مىگويد : امامِ پس از ابوجعفر عليه السلام پسرش ابوالحسن علي بن محمّد عليهما السلام است به دليل اجتماع ويژگيهاى امامت در آن بزرگوار و تكامل فضل وى و اين كه جز وى وارثى براى مقام پدرش نبود و همچنين به دليل اين كه از طرف پدرش بر جانشينى وى تصريح شده بود . « 2 »

--> ( 1 ) - كافى : 1 / 325 . ( 2 ) - ارشاد : ص 307 .