شيخ طبرسى پس از نقل روايتها از كلينى كه در اين باب ذكر شد ، مىگويد : اخبار در اين مورد فراوان و در اجماع دليل قطعى بر امامت اوست و نبودن مدعى امامت جز او ما را از آوردن اخبار در اين مورد بى نياز مىكند ، علاوه بر اين ، امامان ما عليهم السلام در اين روزگاران ، از دشمنان بيمناك و از ايشان در تقيّه بودند ، ناگزير شيعيان ايشان پس از آنها نصوص ايشان را نسبت به آنچه گفتيم استخراج نموده‌اند تا آنجا كه مؤكّدترين و استوارترين دلايل در اين باره به نزد ايشان دلايل عقلى است كه امامت را لازم مىشمرد . و نظاير آن كه دربارهء فرزندان امام حسين عليه السلام فراهم كرده و از طرفى فساد و بطلان عقايد صاحبان مكاتب نادرست ، را آورده است . توفيق به وسيلهء خداست . « 1 » ابن شهرآشوب مىگويد : روايت صريح دراين باره آمده است از جمله رواياتى كه اسماعيل‌بن مهران و ابوجعفر اشعرى و خيرانى نقل كرده‌اند ، و دليل ديگر بر امامت آن حضرت اجماع اماميه بر آن است ، علاوه بر طريق نصوص و عصمت ، دو طريق مختلف از عامه و خاصه از نص پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بر امامت دوازده تن و از طريق شيعه نصوصى را بر امامت وى از قول پدران بزرگوارش عليهم السلام موجود است . « 2 » 4 - خزاز قمى از صقربن ابى دلف نقل كرده ، مىگويد : از ابوجعفر محمّدبن علي بن موسى الرضا عليهما السلام شنيدم كه مىفرمود : « امام پس از من پسرم على است ؛ امر او امر من است و گفتهء او گفتهء من و اطاعت او اطاعت من مىباشد . و امام پس از وى پسرش حسن است كه امر او امر پدر

--> ( 1 ) - اعلام الورى : ص 339 . ( 2 ) - مناقب : 2 / 443 .