مىدهم تا اطمينان پيدا كنى » . ابوبصير مىگويد : به‌خدا سوگند فاصله‌اى نشد مردى ازاهل خراسان از راه رسيد او به زبان عربى صحبت كرد ولى امام عليه السلام به فارسى پاسخ داد . خراسانى گفت : خداوند امر شما را اصلاح كند ! چيزى مانع نشد از اينكه من به زبان خودم حرف بزنم جز اينكه گمان كردم شما خوب بلد نباشيد ! فرمود : « سبحان اللَّه ! اگر من خوب نتوانم پاسخ تو را بدهم چه امتيازى بر تو دارم ؟ ! » سپس فرمود : « يا ابامحمّد ! بر امام كلام كسى از مردم ، پرنده ، حيوانات و هيچ جاندارى پوشيده نيست ، در امام روحى است كه بدان وسيله مىداند . اگر اين خصلت‌ها در او نباشد كه امام نيست » . « 1 » 14 - كلينى از حسن بن محمّد بن بشار نقل كرده است ، مىگويد : پيرمردى از اهالى قطيعة الرّبيع « 2 » از عامه كه در بغداد مرجع نقل روايات بود به من گفت : من يكى از معروفين به فضيلت ازاين خانواده ( اهل‌بيت پيامبر ) را ديدم كه هرگز در فضل و عبادت مانند او را نديده‌ام ! گفتم : چه كسى را ديدى ؟ و چگونه ديدى ؟ گفت : در زمان تصدّى سندى بن شاهك ماها را كه هشتاد تن از سرشناس‌هاى شهر ، منسوب به نيكى بوديم جمع كرد و خدمت موسى بن جعفر عليهما السلام برد ، سندى به ما گفت : اى آقايان ! خوب به اين مرد نگاه كنيد ببينيد آيا اثرى از رنج و آزار در او هست ؟ چون مردم معتقدند كه او را شكنجه كرده‌اند و حرف‌هاى زيادى در آن‌باره مىزنند ! اين منزل و بستر اوست كه مىبينيد درگشايش و رفاه است ! و اميرالمؤمنين ( ! هارون ) هيچ سوءقصدى نسبت به او ندارد و تنها

--> ( 1 ) - قرب الاسناد : ص 146 . ( 2 ) - ناحيهء آبادى در اطراف بغداد كه منصور دوانيقى به ربيع حاجب عطا كرده بود - م .