ابوالحسن ( امام كاظم ) عليه السلام راجع به شراب پرسيد ؛ آيا در قرآن تحريم شده‌است ، زيرا كه مردم از قرآن نهى از خوردن آن را مىفهمند نه حرمت خوردن آن را ؟ امام عليه السلام فرمود : « يا اميرالمؤمنين ( ! ) بلكه در كتاب خداى عزّ و جلّ ( قرآن ) حرام شده است . » پرسيد : در كجاى كتاب خداى تعالى حرام شده است ؟ امام عليه السلام فرمود : « قول خداى عزّ و جلّ : قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ » « 1 » اما قول خدا : « ما ظَهَرَ * مِنْها » * يعنى زناى آشكار و نصب پرچم‌هايى كه روسپىها در زمان جاهليت برافراشته مىكردند . و امّا قول خداى تعالى : « وَ ما بَطَنَ » * يعنى آنچه را كه از زنان پدران ازدواج كنند ؛ زيرا كه مردم پيش از آن‌كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مبعوث شود ، چون مردى كه زن داشت مىمرد آن زن پس از وى با پسرش ازدواج مىكرد ، البته اگر مادر آن پسر نبود ، خداى عزّ و جلّ آن را حرام كرد . امّا « اثم » همان شراب است كه خداى عزّ و جلّ در جاى ديگر مىفرمايد : « يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ » « 2 » امّا « بِالْإِثْمِ » * در كتاب خدا ( قرآن ) همان شراب و قمار است كه گناه آنها بزرگ است ، چنان كه خداى تعالى فرموده است . مهدى پس از شنيدن سخنان امام گفت : يا علىّ بن يقطين ! به‌خدا سوگند كه اين فتواى هاشمى است . مىگويد : گفتم : يا

--> ( 1 ) - اعراف / 33 : ( اى پيامبر ) بگو : پروردگار من تنها اعمال زشت و قبيح را حرام كرده است اعم ازاينكه آشكار باشد يا پنهان و هرگونه ستم و تجاوز به ناحق به حقوق ديگران . ( 2 ) - بقره / 219 : از تو دربارهء شراب و قمار سؤال مىكنند . بگو : در اين دو گناه بزرگى است و منافعى ( از نظر مادى ) براى مردم .