فرمود : « هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ » « 1 » ولى دربارهءمحمّد صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا « 2 » » . « 3 » 2 - شيخ مفيد به نقل ازمحمّد بن عبداللَّه بكرى آورده است ، مىگويد : به مدينه رفتم تا از كسى وامى بگيرم نتوانستم با خود گفتم : خوب بود خدمت ابوالحسن موسى عليه السلام مىرفتم و به او شكوه مىكردم ! پس با زحمت در مزرعه آن حضرت رفتم . امام عليه السلام با غلامش به همراه غربال بزرگى كه داخلش گوشت خشك قطعه قطعه شده بود بيرون آورد ، كسى جز آن حضرت نبود ميل كرد و من هم با او خوردم ، آنگاه از حاجت من پرسيد ، داستان خودم را گفتم ، داخل رفت فاصله‌اى نشد كه نزد من آمد و به غلامش گفت : « تو برو ! » آانگاه دست خود را به طرف من دراز كرد و كيسه‌اى به من داد كه سيصد دينار داشت سپس بلند شد و رفت و من هم برخاستم و به مركبم سوار شدم و برگشتم . « 4 » 3 - همو مىگويد : جمعى از اهل دانش نقل كرده‌اند كه ابوالحسن عليه السلام دويست تا سيصد دينار جايزه مىداد ، كيسه‌هاىِ ( مرحمتى ) موسى عليه السلام ضرب‌المثل بود . « 5 » 4 - فتال نيشابورى مىنويسد : موسى ( بن جعفر ) عليهما السلام با على بن اسماعيل مأنوس بود و به او چيزى مىداد و احسان مىكرد ، بعدها يحيى

--> ( 1 ) - ص / 39 : اين عطاى ماست به هر كس مىخواهى ( صلاح مىدانى ) ببخش و از هر كس مىخواهىامساك كن ! و حسابى بر تو نيست . ( 2 ) - حشر / 7 : آنچه را رسول خدا براى شما آورده بگيريد و آنچه نهى كرده خوددارى نماييد . ( 3 ) - كافى : 6 / 281 . ( 4 ) - ارشاد : ص 277 . ( 5 ) - همان : ص 278 .