صادق ) انكار كرده و معتقد بودند كه او باقى است و پدرش تصريح بر امامت او كرده است كه بسيار اندك بودند . و برخى از آنها گفتند : اسماعيل در زمان حيات پدرش از دنيا رفت ولى پيش از وفات او بر امامت پسرش تصريح كرده بوده است از اين رو وى پس از او امام بوده است ؛ اينان « قرامطه » هستند ؛ منصوب به مردى كه به او « قرمطويه » مىگفتند و « مباركيه » نيز - به‌خاطر انتساب به « مبارك » آزاد شدهء اسماعيل بن جعفر عليه السلام - مىناميدند . و عقيدهء اينها به دو دليل باطل است : يكى اينكه مذهب آنها خود داستان ادّعاى تواترِ نصّ از جانب ايشان را باطل مىكند ؛ توضيح اينكه اصل معروف ايشان كه دين از تودهء خلق پوشيده است و تنها گروهى از اعيانشان مردم را به آن فرامىخوانند كه به حدّ تواتر نمىرسند و جز از طريق ايشان حق به‌دست نمىآيد و بر كسى از اينها هم روا نيست كه چيزى را به كس واگذارد و بگويد مگر پس از عهد و پيمان‌هاى محكم ، از اين‌رو نادرستى قول كسى از آنها كه ادّعاى تواتر كند ثابت مىشود و تنها اعتماد آنها به خبرهاى واحد و تأويل‌هايى در معناى اعداد و مقايسهء آنها با آسمان‌ها و زمين‌ها و ستارگان و ديگر چيزها از قبيل ماه‌ها و روزها مىماند كه به منزلهء خرافاتند . اين هم نمىتواند با عقايد ما كه عبارت از نقل نصوص روشن و تواتر آنها از طريق جمعيت‌هاى زياد و پشت سر هم ، مقابله و معارضه كند . دليل ديگر اينكه هيچ نصّى از جانب خدا وجود ندارد كه كسى را پيش از امامت وى مردنش را اعلام كنند ، چرا كه اين نقض غرض و بيهوده و دروغ است ، چون اسماعيل بعد از پدرش نماند ؛ قول كسى كه مدّعى وجود نصّ بر جانشينى وى بوده باطل است و فرقى نيست بين كسى كه منكر وفات وى در زمان حيات پدرش بوده و مدّعى است كه امر مشتبه گرديده و بين كسى كه از گروه ناووسيّه منكر مردن امام صادق عليه السلام شده است !