و همچنين كسى كه مدّعى است وى ( اسماعيل ) نص بر امامت پسرش‌محمّد نموده ، چون در صورتى كه امامت اسماعيل در زمان حيات پدرش حاصل نشود ؛ به‌دليل نادرستى وجود دو امامِ هم‌زمان ، چگونه نصّ وى بر امامت فرزندش قابل قبول است ؛ زيرا كه نصّ بر امامت امامى باعث امامت وى نمىشود مگر اينكه از جانب امام باشد . و گروهى معتقد به امامت موسى بن جعفر عليهما السلام هستند كه همان شيعيان اماميه‌اند ، چون اقوال پيشين نادرست و فاسدند پس قول به امامت ابوالحسن موسى عليه السلام ثابت و مسلّم است . اگرنه لازم مىآيد كه تمام اقوال امّت خلاف حق باشد و از طرفى تنها جماعتى كه نصّ بر امامت او را از پدر و جدش و پدران گراميش عليهم السلام نقل كرده‌اند و به‌حدى فراوان است كه امكان تبانى بر دروغ از طرف ايشان وجود ندارد چرا كه منحصر به شهر و ديار ايشان نبوده و نه محدود به يك ناحيه بوده و نه كسى توانسته آنها را بشمارد . اما عبارات و الفاظ نصّ بر امامت وى ( امام كاظم ) از طرف پدرش ؛ روايات كلينى از گروهى از اصحاب آن حضرت از قبيل : احمد بن‌محمّد ، از على بن حكم ، از ابوايوب خزّاز ، از ثبيت ، از معاذبن كثير از قول امام صادق عليه السلام ؛ مىگويد : عرض كردم : از خداوندى كه پدرت را نسبت به شما اين مقام را نصيب كرد درخواست دارم به شما نسبت به فرزندت پيش از مرگ مانند آن مقام را روزى فرمايد . امام عليه السلام فرمود : « خداوند چنان كرده است » پرسيدم : فدايت شوم چه كسى را ؟ اشارهء به عبدصالح - موسى بن جعفر - كه خوابيده بود ، فرمود : « اينكه خوابيده است » و آن روز وى