است كه خداى عزّوجلّ مىفرمايد : « . . . فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ . . . » « 1 » در آن صورت برادر دينى شمايند . از آنها ( مشركان ) پذيرفته نمىشود جز كشتار و يا پذيرش اسلام و اموالشان به غنيمت گرفته مىشود و اولادشان اسير مىگردند طبق قانونى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مقرر فرموده كه هم اسير گرفت و هم بخشيد و هم فديه گرفت و آزاد كرد . شمشير دوم بر اهل ذمّه است كه خداى سبحان مىفرمايد : « وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً » « 2 » اين آيه دربارهء اهل ذمّه نازل شد ولى آيهء : « قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ » . « 3 » بنابراين هر كدام شهروند كشور اسلامند جز جزيه يا قتل و غنيمت اموال و اسارت اولاد از آنها پذيرفته نيست و چون جزيه بر خود قبول كردند اسير گرفتن آنها بر ما حرام و اموالشان محترم و ازدواج با آنها بر ما حلال است ، ولى كسانى كه در جبههء جنگ با ما هستند ، اسير گرفتن آنها و اخذ اموالشان

--> ( 1 ) - توبه / 5 : مشركان را هر جا يافتيد بكشيد ، آنها را بگيريد و اسير كنيد و آنها را محاصره كنيد و در كمين آنها همه جا بنشينيد و راهها را بر آنها ببنديد ! اگر توبه كردند و نماز را برپا داشتند و زكات را ادا كردند ، رها سازيد . ( 2 ) - بقره / 83 : و با سخنان نيكو با مردم سخن گوييد . ( 3 ) - توبه / 29 : با كسانى كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند و آنچه را كه خدا و پيامبرش حرام كرده ، حرام نمىشمرند و دين حق را قبول ندارند از اهل كتاب تا زمانى كه جزيه را با دست خود خاضعانه بپردازند .