مقصودش از اين آيه پيامبر نبود و تنها نظرش به مؤمنان نسبت به يكديگر بود ، ايشان را از چيزى مانع شد كه بر آن همّت گمارده بودند . » . « 1 » 8 - از ابوحمزه نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام از آدم عليه السلام ياد كرد ؛ موقعى را كه خداوند او را در بهشت جا داد و فرمود : آى آدم ! به اين درخت نزديك نشو ! آدم عرض كرد : آرى پروردگار من ! و استثنايى قائل نشد ، از اين رو به پيامبرش فرمان داد و گفت : « وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » « 2 » ( مگر خدا بخواهد كه ) من انجام ندهم ، پس خواست خدا بر انجام ندادن من پيشى گرفته است در نتيجه من قادر بر انجام آن كار نيستم . فرمود : « به همين دليل خداوند فرمود : « وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ » « 3 » يعنى خواست و ارادهء خدا را در كار خودت استثنا كن ! » . « 4 » 10 - از جابر نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم ، مىفرمود : « به خدا سوگند كه مردى از ما اهل بيت سى صد و نه سال پس از مرگش مالك زمين مىشود ؟ » گفتم : چه وقت اين اتّفاق مىافتد ؟ فرمود : « پس از درگذشت قائم عليه السلام » گفتم : چه وقت قائم در عالم خود مىماند و بعد مىميرد ؟ فرمود : « از روز قيامش تا روز درگذشتش نوزده سال ، » . گفتم : بنابراين پس از درگذشت او هرج و مرج مىشود ! فرمود : « آرى پنجاه سال ، سپس همان

--> ( 1 ) - تفسير عياشى : 2 / 324 . ( 2 ) - كهف / 23 و 24 : هرگز در مورد كارى نگو : من فردا آن را انجام مىدهم . ( 3 ) - همان / 24 : هنگامى كه ياد خدا را فراموش كردى ( بعد ) به خاطر بياور ! ( 4 ) - تفسير عياشى : 2 / 324 .