پرسيدند ، فرمود : كسانى هستند كه چون نيكى كنند خوشحالند و چون بدى كنند از خداوند طلب آمرزش مىكنند و چون به آن‌ها عطايى شود سپاسگزارند و چون گرفتار شوند ، صبورى كنند و چون به خشم درآيند ، ببخشند . » . « 1 » 79 - از جابر به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، مىفرمايد : « نوجوانى از يهوديان خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم زياد مىآمد ، تا آنجا كه شيفتهء آن حضرت شد . چه بسا او را دنبال كارى مىفرستاد و به وسيلهء او نامه‌اى براى جمعى ارسال مىكرد . چند روزى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم او را نديد ، جويا شد ، كسى گفت : در آخرين روز از روزهاى دنيا او را واگذاشتم ( در آستانهء مرگ بود ) . پس پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم با جمعى از اصحاب به سراغش رفت ، دو زانو نشسته بود كسى با وى حرفى نمىزد مگر جواب مىداد . پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : فلانى ! او چشمانش را گشود و گفت : لبيك يا اباالقاسم ! فرمود : بگو اشهد آن لا إله الّااللَّه و من رسول خدايم ! پس نوجوان نگاهى به پدرش كرد و چيزى نگفت . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم دوباره او را صدا زد و مثل سخن اوّلش را فرمود و نوجوان به پدرش نگاه كرد . پدرش گفت : اگر مىخواهى بگو و اگر نه نگو ! پس نوجوان گفت : اشهد آن لا إله الّااللَّه و انّك محمّد رسول اللَّه ، بلافاصله از دنيا رفت . پس رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به پدرش فرمود : از جمع ما بيرون شو ! سپس به اصحابش فرمود : او را غسل دهيد و كفن كنيد و بياوريد تا بر او نماز

--> ( 1 ) - امالى صدوق : ص 7 .