قنوت امام سجّاد عليه السلام 12 - ابن طاووس مىگويد : قنوتى كه امام زين‌العابدين عليه السلام در دعاى دستش مىخواند : « خداوندا سرشت بشرى و طبيعت انسانى و آنچه در تركيبات ذاتى آدمى جريان دارد و در ساختار پيدايش انسانى درهم تابيده است ، از تحمّل احكام وارده ناتوان است . جز آنچه را كه افراد برگزيده را واقف كرده‌اى و نخبگان را بر آن يارى رسانده‌اى ! خدايا ! دلها در قبضهء قدرت تو و اراده و مشيّت تو در اختيار تو است ، در حالى كه اى پروردگار ! تو مىدانى آنچه باعث اشتياق به درگاه تو است ، كشف و بروزش در اوقات خاص خود به قدرت تو و به حدّى از ارادهء تو وابسته است ، و من هم به خوبى مىدانم كه تو را سراى پاداشى از نيك و بد و ثواب و عقاب است ، و تو را روزى است كه در آن روز به حق مؤاخذه مىكنى ، و مهلت دادن تو بسيار شبيه كرم تو و - به گونه‌اى كه تو خود خويشتن را توصيف كرده‌اى و درگذشت و مهر ورزيت - سزاوارتر به آن است ! در حالى كه تو در كمين هر ستمگرى در سرانجام وخيم و جايگاه ابدى بدش . خدايا ! براستى كه تو سفرهء رحمت و حلم خود را بر مخلوقاتت گسترده‌اى ، در حالى كه احكام تو را دگرگون و سنّتهاى پيامبرت را تغيير داده‌اند ، و ستمگران بر حقوق مخلصان درگاهت تجاوز كرده و حريم تو را شكسته‌اند و همچنان بر مركبهاى گستاخى خود در برابر تو سوار شده ، مىتازند ! خداوندا ! با شدايد خشم خود و مجازات تند و سريع خويش و غضب