پيشگاه تو سر تعظيم فرود آورده‌ام و به خاطر جرمم در نزد تو خوار و درمانده‌ام و به جنايت خود اعتراف دارم و به درگاهت تضرّع و زارى مىكنم ، و در اين موقعيتى كه دارم به تو اميدوارم ، و از گناهانى كه مرتكب شده‌ام ، توبه مىكنم و از ستمى كه به خود روا داشته‌ام درخواست آمرزش دارم ، به ساحت قدس تو جهت آزاديم از آتش جهنّم دل بسته‌ام و دربارهء گذشت تو از گناهانم به درگاهت مىنالم ، و از تو مىخواهم كه حاجات مرا برآورده سازى و بيش از آنكه من راغبم مرحمت كنى ، و فرياد مرا بشنوى و دعايم را مستجاب نمايى و به ناله و زاريم ترحّم كنى ! آرى بندهء گنهكار اين چنين براى آقا و مولايش با ذلّت و خوارى خضوع و خشوع مىكند . اى بزرگوارترين كسى كه همه‌گان در پيشگاه تو به گناهان خود اقرار دارند و در برابر عظمت تو خاضع و خاشعند ! تو نسبت به كسى كه اقرار به گناه خود دارد و با ذلّت و خوارى در برابر عظمت تو خاضع است ، چه مىكنى ؟ ! اگر گناهان من ، ما بين من و تو فاصله انداخته و مانع از آن شده است كه روى خود را به طرف من كنى و مرا مشمول رحمت خود گردانى و چيزى از بركات خود را بر من نازل كنى و صداى مرا به پيشگاه خودت برسانى و يا آنكه گناه مرا بيامرزى و يا از خطاى من بگذرى ، اينك من آن بنده‌اى هستم كه به كرم و عزّ جلالت پناه آورده‌ام و روى دل را به سوى تو كرده و به وسيله پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم محبوب‌ترين خلق و گرامىترين و شايسته‌ترين و مطيع‌ترين فرد در نزد تو و والامقام‌ترين بندگان و عترت هدايتگر هدايت شده‌اش كه طاعتشان را واجب نموده‌اى و به دوستىشان فرمان داده‌اى و آنان را پس از پيامبرت واليان امر قرار