37 - « 1 » فتّال از طاووس ( يمانى ) نقل كرده ، مىگويد : از كنار حجر اسماعيل مىگذشتم ناگهان كسى را در حال ركوع و سجود ديدم ، دقت كردم ديدم علي بن حسين عليهما السلام است ، با خود گفتم : اى مرد ، شخص صالحى از اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم است ، به خدا سوگند دعاى او را بايد غنيمت شمارى ! همچنان مراقب شدم تا از نماز فارغ شد و كف دستها را به سمت آسمان بلند كرد و مىگفت : « خدايى من ! آقاى من ! اينك دستهايم پر از گناه به درگاهت دراز و چشمانم اميدوار به رحمت تو ، و هر كه تو را با ندامت و خوارى مىخواند سزاست كه تو از روى لطف با كرمت پاسخ دهى . آقاى من ! آيا مرا از اهل شقاوت آفريده‌اى تا گريه‌ام را طولانى كنم ؟ يا از اهل سعادت خلق كرده‌اى تا اميدوار باشم . آقاى من ! آيا اعضاى بدنم را براى چركين شدن آفريده‌اى يا براى نوشيدن آب جوشان اعضاى درونم را خلق كرده‌اى ؟ آقاى من ! اگر بنده‌اى توانسته از دست مولايش فرار كند ، من نخستين بنده فرارى از درگاه توام ولى من مى دانم كه چنين كارى را نمىتوانم بكنم ! آقاى من ! اگر عذاب من از چيزهايى بود كه بر طاعت تو مىافزود ، درخواست صبر بر عذاب تو را مىكردم ، جز اين كه من مىدانم نه طاعت اطاعت كنندگان بر قلمرو تو مىافزايد و نه معصيت گنهكاران چيزى از آن كم مىكند ! آقاى من ، من چه هستم و خطرم چيست ؟ به لطف خودت مرا ببخش ! و با پرده پوشيت گناهان مرا بپوشان و از سرزنش من به كرم و لطفت

--> ( 1 ) - حديث شمارهء 36 از اعلام الورى : ص 255 همان حديث شماره 20 بود كه از ارشاد مفيد نقل‌كرديم - م .