بنى قريظه فرستاد ، و آنها از حصار خويش به زير آمدند و به هزيمت رفتند ، پس از آن على را با پرچمى فرستاد ، آنها را در برابر حكم خدا و حكم رسولش تسليم نمود ، و در خيبر نيز همان كار را كرد ! آنگاه فرمود : اى معاويه ! گمان مىبرم تو نمىدانى كه من مىدانم آن نفرينى را كه رسول خدا صلى الله عليه و آله دربارهء تو كرد ، آن موقعى كه مىخواست نامه‌اى به قبيلهء بنى خزيمه بنويسد پس ابن عباس را جانب تو فرستاد ، ديد تو مشغول خوردنى ، بعد دوباره فرستاد باز هم ديد مىخورى سپس نوبت ديگر فرستاد ديد مشغول خوردنى ! رسول خدا صلى الله عليه و آله نفرين كرد كه تو تا وقت مردن گرسنه باشى درحالى كه بر خوردن آزمندى ! و شما اى گروه ! به خدا سوگندتان مىدهم ، آيا نمىدانيد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در هفت مورد پدرش ابوسفيان را لعن كرده است كه هيچ يك از آن موارد را نمىتواند رد كند ! : اوّل ، روزى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را در بيرون مكه ديد كه به سمت طايف مىرود تا قبيلهء ثقيف را به اسلام دعوت كند ، به جان آن حضرت افتاد و او را دشنام داد و او را سفيه خواند و ناسزا گفت و دروغگو ناميد و تهديد كرد و خواست به او حمله كند ، پس خدا و رسولش او را لعن كردند و او از پيامبر دست برداشت . دوم ، روز كاروان ، موقعى بود كه رسول خدا از مدينه به سراغ آن كاروان رفت كه از شام مىآمد ، و ابوسفيان كاروان را بيراهه برد و از مسلمانان دور كرد و در نتيجه مسلمانان به آنها دست نيافتند و رسول خدا صلى الله عليه و آله او را لعن و نفرين كرد ، و جنگ بدر به خاطر همان