بودند ، ما را فخر و نَسَب و بزرگوارى و جوانمردى از نظر شخصيّت و حَسَب است و ما از بهترين شجره هستيم كه شاخه‌هايى بر آمده و ميوه‌هايى پاكيزه دارد و اندامهايى استوار داريم كه اصل و ريشهء اسلام و علم نبوّت در آن است . پس بزرگان مايند كه بهنگام فخر و مباهات سر برافراشته و بهنگام جلال و عزّت با اينكه دست تطاول جلوگيرى مىكرد ، بالاتر از همه قرار داشتيم ، و ماييم درياهاى پر از بخشش كه هرگز بخشندگى ما پايان نپذيرد ، و ماييم آن كوههاى سر به فلك كشيده كه دست كسى بر قلّهء ما نرسد ! » . مروان‌بن حكم با شنيدن سخنان آن حضرت ، گفت : تو خود را ستودى و باد بر بينى خود انداختى ، هيهات ، هيهات ! اى حسن ! به خدا سوگند كه ماييم سرآمد شاهان و سرور زمامداران ! شادمانى و مباهات نكن كه تو را عزّتى همچون عزّت ما نيست و افتخارى همانند افتخار ما ندارى ! سپس شروع به خواندن اين شعر نمود و گفت : نفوسى سالم و آرامشى خوش داريم به طورى كه اين عزّت نفوس ما به آيندگان مىرسد غنيمتى را به دست آورديم آنجا كه دست يافتيم و پادشاهان را اسير در بند خود ساختيم ! پس از او مغيرة بن شعبه لب به سخن گشود و گفت : من پدرت را نصيحت كردم و او نصيحت مرا نپذيرفت ! و اگر نبود كه قطع خويشاوندى ناپسند بود ، هر آينه من هم در جمع اهل شام مىبودم ( به جنگ پدرت برمىخاستم ) و پدرت مىدانست كه من به وسيلهء غوغاى